رابعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رابعه . [ ب ِ ع َ ] (اِخ ) دختر ثابت بن الفاکةبن ثعلبه ٔ انصاری از قبیله ٔ بنی حطمة. ابن حبیب او را در زمره ٔ کسانی که با پیغمبر بیعت کرده اند آورده است . (الاصابة قسم اول از جزء هشتم ص ٧٨).
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه