ذوق

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(ذُ) [ ع. ] ۱- (مص م.) چشیدن. ۲- (اِمص.) چشایی. ۳- در فارسی نشاط، بشاشت، خوشی. ۴- علاقه و استعداد برای یادگیری. ۵- لذت. ۶- اولین مرحله از مراحل شهود. ؛~ کسی را کور کردن او را دلسرد و بی علاقه کردن. ؛تو ~ زدن الف - ناخوشایند بودن. ب - تولید نفرت کردن. ج - حال کسی را گرفتن. ؛~ و شوق علاقه و اشتیاق فراوان.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

استعداد، قریحه سلیقه، مشرب حال‌وهوا، حال، دماغ، شور، شوق، مذاق، وجد