ذوشجون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذوشجون . [ ش ُ ] (ع ص مرکب ) صاحب راهها. صاحب وادیها. صاحب شاخه ها و شعبه ها. کثیرالاحتمال الحدیث ذوشجون ؛ ای ذوطرق . و در فارسی گویند سخن از سخن شکافد. و نخستین کسی که آنرا گفته است ضبةبن ادبن طابخةبن الیاس بن مضر است .