ذابل

(بِ) [ ع. ] (اِفا. ص.)<BR>۱- پژمرده، پلاسیده.<BR>۲- لاغر، نزار.<BR>۳- خشک شده از عطش.<br>

(بِ) [ ع. ] (اِفا. ص.) ۱- پژمرده، پلاسیده. ۲- لاغر، نزار. ۳- خشک شده از عطش.

ذابل . [ ب ِ ] (ع ص ) ذَوی ّ. پژمرده . ترنجیده . پلاسیده . ◄ لاغر. نزار. مَهزول . ◄ خشک شده از عطش مانند لب . ◄ قنّا ذابِل ؛ دقیق لاصق باللیط. و فی المحکم ؛ لاصق اللیط. (تاج العروس ). نیزه ٔ باریک چسبیده پوست . ج، ذُبُل، ذُبّل، ذَوابِل . و در نسخه ای از مهذب الاسماء آمده است : ذابل زره نرم و در نسخه ای دیگر نیزه ٔ نرم و اﷲ اعلم .

ذابل . [ ب ِ ] (اِخ ) ابن طفیل السدوسی، صحابی است . و جمیعة دختر او از وی یک حدیث روایت کرده است .

پژمرده، پلاسیده، خشکیده ضعیف، لاغر، نزار