ذؤابه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ذُ بِ یا بَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- پیشانی.<BR>۲- محل روییدن موی بر پیشانی.<BR>۳- شریف و اعلای هر چیز.<BR>۴- ارجمندی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ذُ بِ یا بَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- پیشانی. ۲- محل روییدن موی بر پیشانی. ۳- شریف و اعلای هر چیز. ۴- ارجمندی.