دَکّ

لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَکّاً «دَکّ» در اصل، چنان که «راغب» در «مفردات» مى گوید: به معناى زمین صاف و مستوى است، بنابراین، منظور از جمله «جَعَلَهُ دَکّاً» این است که کوه را آنچنان متلاشى و نرم کرد، که همانند زمین صاف و مستوى شد. حتى در پاره اى از روایات وارد شده که کوه به چندین قسمت تقسیم و هر کدام به گوشه اى پرتاب شد! و یا به کلّى در زمین فرو رفت. و از آنجا که براى صاف کردن یک زمین ناهموار باید آن را درهم بکوبند، در بسیارى از موارد، این واژه به معناى کوبیدن شدید به کار رفته است. ولى، از بعضى از منابع لغت، استفاده مى شود که اصل معنا «دَکّ» همان کوبیدن و ویران کردن است، و چون لازمه کوبیدن و ویران کردن، صاف و هموار شدن است، این واژه در این معنا نیز به کار مى رود. به هر حال، این کلمه در سوره «حاقّه» به معناى کوبیدن شدید کوه ها و زمین هاى ناهموار به یکدیگر است، به گونه اى که یک باره از هم متلاشى و هموار گردند! و تکرار «دَکّ» در سوره «فجر» براى تأکید است.(8)