دنیق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دنیق . [ دَ ] (ع ص ) کسی که تنها خورد در روزو در شب در روشنی ماه تا مهمان او را نبیند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ کسی که بر عیال خود تنگ گیرد. ج، دُنُق . (ناظم الاطباء).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دنیق . [ دَ ] (ع ص ) کسی که تنها خورد در روزو در شب در روشنی ماه تا مهمان او را نبیند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ کسی که بر عیال خود تنگ گیرد. ج، دُنُق . (ناظم الاطباء).