دماغ دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دماغ دار. [ دَ / دِ ] (نف مرکب ) سرخوش و تازه دماغ . (آنندراج ) : شاهی است زنبق از می عشرت دماغ دار. شفیع اثر (از آنندراج ). ◄ ظاهراً به معنی مغرور و متکبر است . (آنندراج ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی