دل گسل

دل گسل . [ دِ گ ُ س َ /س ِ ] (نف مرکب ) دل شکن . نومیدکننده . که دل کسی از چیزی ببرد. که سبب نومیدی شود. قاطع امید : کنون خیره آهرمن دل گسل ورا از تو کرده است پرداغ دل . فردوسی . که از شاه ایران نپیچد به دل نباشد به کاری ورا دل گسل . فردوسی . همان به کزاین زشت اندیشه دل بشویم کنم چاره ٔ دل گسل . فردوسی . جام جم خاص تست خاقانی دردی دهر دل گسل چه خوری . خاقانی . ◄ دست بردارنده . قطعامیدکننده . منصرف شونده : ازین گفته گر بگسلی باز دل من از گفته ٔ خود نیم دل گسل . فردوسی . ♦ دل گسل شدن ؛ منصرف شدن . قطع امید کردن . قاطع امید شدن : ورا هیچ خوبی نخواهد به دل شود زآزروهای او دل گسل . فردوسی . ◄ که دل بگسلد. گسلنده ٔدل . پاره کننده ٔ دل . نابودکننده : وگر هیچ تاب اندر آری به دل بیارم یکی لشکری دل گسل . فردوسی . وگر هیچ تاب اندر آرد به دل به شمشیر باشم ورا دل گسل فردوسی . ◄ دل شکسته . دلگیر. آشفته خاطر. (ناظم الاطباء). نومید _(: k٠٥l)_ چنین داد پاسخ که از نیکدل جدایی نخواهد مگر دل گسل . فردوسی . ◄ گسلنده ٔ آدمی از دل . دلبر. دلربا. برنده ٔ دل . ستاننده ٔ دل . دل ستان . مقابل دلبند : عماری بیاورد و خادم چهل همه ماهروی و همه دل گسل . فردوسی . چه از دل گسل ریدکان سرای ز دیبا بناگوش و دیبا قبای . فردوسی . بیابم ز یزدان همی کام دل مرا گر دهد چهره ٔ دل گسل . فردوسی . نیست آگاه که چاه زنخ و حلقه ٔ زلف دل بر و دل شکن و دل شکر و دل گسل است . فرخی . بدو اندرآویخت آن دل گسل چو معنی ز گفتار شیرین به دل . اسدی . چنین داد پاسخ بت دل گسل که خورشید پوشیدخواهی به گل . اسدی . پرستار پنجاه و خادم چهل طرازی دوصد ریدک دل گسل . اسدی . ای زلف دلبر من دلبند و دل گسلی گه در پناه مهی گه در جوار گلی . ادیب صابر. هرگز مگو که دل به من آن دل گسل دهد ای کاش جان بگیرد و یک مشت گل دهد. قاسم مشهدی (از آنندراج ).