دل بردن

دل بردن . [ دِ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) شیفته و عاشق خود کردن . دل ربودن . دلربائی کردن . اصباء. تَصَبّی . تَهنید. (تاج المصادر بیهقی ) (دهار) : دلم ببردی جان هم ببر که مرگ به است ز زندگانی اندرشماتت دشمن . فرخی . میی کو مرا ره به منزل برد همه دل برند او غم دل برد. نظامی . زلف تو دل همی بردم از میان چشم نبود شگفت دزدی چابک ز هندوان . کمال اسماعیل . دل عارفان ببردند و قرار پارسایان همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی . سعدی . چون دل ببردی دین مبرصبر از من مسکین مبر با مهربانان کین مبر لاتقتلوا صید الحرم . سعدی . دل بردی و تن زدی همان بود من با تو بسی شمار دارم . سعدی . دستان که تو داری ای پریزاد بس دل ببری به کف و معصم . سعدی . به دستهای نگارین چو در حدیث آیی هزار دل ببری زینهار از ین دستان . سعدی . سَبْی ؛ دل بردن معشوق عاشق را. (از منتهی الارب ).