دف زدن

دف زدن . [ دَ زَ دَ ] (مص مرکب ) کوفتن بر دف . زدن بر دف تا آواز برآرد. نواختن دف : مطربانْشان از درون دف می زنند بحرها در شورشان کف می زنند. مولوی . دوام عیش تو بادا پس از هلاک عدو چنانکه پیش تو دف می زنند و خصم دفین . سعدی . تقلیس ؛ دف زدن و سرود کردن و استقبال کردن ملوک و ولات را به انواع لهو و لعب بوقت قدوم . جسان ؛ دف زنندگان . (از منتهی الارب ). ♦ به دف برزدن کسی ؛ رسوا کردن او از راه دف زدن : در شهر برسوائی دشمن به دفم برزد تا بر دف عشق آمد تیغ نظر تیزم . سعدی . ◄ کنایه از گدائی کردن . (از آنندراج ). خواستن و درخواستن و گدائی نمودن . (ناظم الاطباء). خواستن و گدائی کردن . (برهان ) : چو خواهان می بر درش کف زده تو گوئی بدست طرب دف زده . ملاطغرا (از آنندراج ). ◄ هرزه چانگی و بسیارگوئی . (لغت محلی شوشتر، خطی ).