درویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درویه . [ دَ ی َ / ی ِ ] (اِ) دروه و رقعه که بر جامه دوزند. (ناظم الاطباء) (از لسان العجم شعوری ج ١ ورق ٤٢٨). دربه . دربی . درپه . درپی : ز عالم هرکه دل ناکامه دارد درویه رقعه اش در جامه دارد. میرنظمی (از لسان العجم ). و رجوع به دربه و درپه ودرپی شود.