دردم

دردم . [ دِ دِ ] (ع ص ) زنی که به شب آمد و رفت نماید. ◄ ناقة دردم ؛ شتر ماده ٔ کلان سال، و میم آن زائد است . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ویا ماده شتری که دندانهای او به «دردر» و ریشه ٔ آن رسیده باشد. (از منتهی الارب ). و رجوع به درداء شود.

دردم . [ دَ دَ ] (ق مرکب ) فوراً. فی الفور. درزمان . درساعت . دروقت . همان دم . حالی . بی درنگ . برفور : نگون اندرآمد شماساس گرد بیفتاد بر جای ودردم بمرد. فردوسی . برون رفتم از جامه دردم چو شیر که ترسیدم از زجر برنا و پیر. سعدی .