دادبخش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دادبخش . [ب َ ] (نف مرکب ) عدالت بخش . بخشنده ٔ عدل : بنام بزرگ ایزد دادبخش که ما را ز هر دانش او داد بخش . نظامی . چنان داند آن خسرو دادبخش که چون مادر این بوم راندیم رخش . نظامی . ◄ (اِخ ) خدای تعالی : ببخشای بر من تو ای دادبخش که از خون دل گشت رخساره رخش . فردوسی .