داب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(دَ) [ ع. ] (اِ.) عادت، خوی، شأن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(دَ) [ ع. ] (اِ.) عادت، خوی، شأن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
داب . (ع اِ) کروفر. (از شرفنامه ٔ منیری ). دارات . شأن و شوکت و خودنمائی . (برهان ) : گر ببینی آنهمه دارات و داب و داروگیر که به امر شاه و رسم باستان آورده اند. ملا مطهر (از آنندراج )