خوش نوا
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~. نَ)(ص مر.) خوش آواز، خوش - نغمه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~. نَ)(ص مر.) خوش آواز، خوش - نغمه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش نوا. [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ] (ص مرکب ) خوش صوت . با صوت خوب . خوش صدا. خوش آواز : همه برگ او یک یک اندر هوا از آن پس چو مرغی بدی خوش نوا. اسدی (گرشاسبنامه ). در کنف فقر بین سوختگان خامنوش بر شجر لا نگر مرغ دلان خوش نوا. خاقانی . شاهد دل ناشناست ورد زبان کژ مده مطرب جان خوشنواست نغمه ٔ موزون بیار. خاقانی . بود بقالی و او را طوطیی خوش نوا و سبز و گویا طوطیی . مولوی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه