خوش نفسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش نفسی . [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ف َ ] (حامص مرکب ) حالت و صفت خوش نَفَس . خوشبویی : تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیریم جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی . حافظ.
خوش نفسی .[ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ] (حامص مرکب ) حسن سریرت . حسن طینت . خوبی سرشت . خیرخواهی مردمان . (یادداشت مؤلف ).