خوردن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(خُ دَ) [ په. ] ۱- (مص م.)فرو بردن غذا از گلو. ۲- نوشیدن. ۳- (عا.) سوء استفادة مالی به هنگام تصدی شغلی. ۴- شکست خوردن، مغلوب شدن. ۵- مناسب بودن، جور بودن. ۶- ساییدن (فنی). ۷- (مص ل.) تصادف کردن. ۸- اصابت کردن. ۹- مقارن شدن، همزمان شدن. ؛ ~و خوابیدن کنایه از: بیکار و بی عار زندگی کردن.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اکل، بلعیدن، تغذیه کردن، تناول کردن، صرف کردن، میل کردن جویدن آشامیدن، نوش کردن، نوشیدن