خوردار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خوردار. [ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) خدمتگاری که خوراکیها در نزد او باشد. (ناظم الاطباء). دارنده ٔ خورد.