خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۰

ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی وی لب لعل ترای عادت روح افزائی رقم از غالیه بر صفحه دیباچه زنی مشک تاتار چرا بر گل سوری سائی لعل در پوش گهر پاش ترا لؤلؤی‌تر چه کند کز بن دندان نکند لالائی روی خوب تو جهانیست پر از لطف و جمال وین عجبتر که تو خورشید جهان آرائی گفته بودی که ازو سیر برایم روزی چون مرا جان عزیزی عجب ار برنائی همه شب منتظر خیل خیال تو بود مردم دیده من در حرم بینائی گر نپرسی خبر از حال دلم معذوری که سخن را نبود در دهنت گنجائی تو مرا عمر عزیزی و یقین می‌دانم که چو رفتی نتوانی که دگر باز آئی لب شیرین تو خواجو چو بدندان بگرفت از جهان شور برآورد بشکر خائی