خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۵۱

ای دلم بسته ز زلف سیهت زناری نافه مشک تتار از سر زلفت تاری خط مشکین تو از غالیه بر صفحه ماه گرد آن نقطه موهوم کشد پرگاری بر گل عارضت آن خال سیاه افتادست همچو زنگی بچه‌ای بر طرف گلزاری گر کسی برخورد از لعل لبت اولی من ور دل از دست رود در سر زلفت باری کار زلف سیهت گر بدلم در بندست سهل باشد اگرش زین بگشاید کاری دلم آن طره هندو بسیه کاری برد چون فتادم من بیدل به چنان طراری نرگس مست تو گر باده چنین پیماید نیست ممکن که ز مجلس برود هشیاری گرهی از شکن زلف چلیپا بگشای تا بهر موی ببندم پس ازین زناری ظاهر آنست که ضایع گذرد عمر عزیز مگر آن دم که برآری نفسی با یاری میل خاطر بگلستان نکشد خواجو را اگرش دست دهد طلعت گلرخساری