خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۴۱

چه کرده‌ام که به یک بارم از نظر بفکندی نهال کین بنشاندی و بیخ مهر بکندی کمین گشودی و برمن طریق عقل ببستی کمان کشیدی و چون ناوکم بدور فکندی اگر چو مرغ بنالم تو همچو سرو ببالی و گر چو ابر بگریم تو همچو غنچه بخندی چو آیمت که ببینم مرا ز کوی برانی چو خواهمت که در آیم درم بروی ببندی توقعست که از بنده سایه باز نگیری ولی ترا چه غم از ذره کافتاب بلندی پیادگان جگر خسته رنج بادیه دانند تو خستگی چه شناسی که بر فراز سمندی از آن ملایم طبعی که ما تنیم و تو جانی وزان موافق مائی که ما نیم و تو قندی بحال خود بگذارای مقیم صومعه ما را تو و عبادت و عرفان و ما و مستی و رندی ز من مپرس که خواجو چگونه صید فتادی تو حال قید چه دانی که بیخبر ز کمندی