خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۷۳

نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین مگر هر شب گذر دارد بر آن گیسوی مشک آگین اگر در باغ بخرامد سهی سرو سمن بویم خلایق را گمان افتد که فردوسست و حور العین چو آن جادوی بیمارش که خون خوردن بود کارش ندیدم ناتوانی را کمان پیوسته بر بالین مرا گر داستان نبود هوای گلستان نبود که بی‌ویس پری پیکر ز گل فارغ بود رامین طبیبم صبر فرماید ولی کی سودمند آید که چون فرهاد می‌میرم بتلخی از غم شیرین چو آن خورشید تابانرا بوقت صبح یاد آرم ز چشم اختر افشانم بیفتد رسته پروین مگوی از بوستان یارا که دور از دوستان ما را نه پروای چمن باشد نه برگ لاله و نسرین چرا برگردم از یاران که در دین وفاداران خلاف دوستان کفرست و مهر دوستان از دین کجا همچون تو درویشی بوصل شه رسد خواجو که نتواند شدن هرگز مگس همبازی شاهین