خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۴۶

بر اشکم کهربا آبیست روشن سرشکم بی‌تو خونابیست روشن اگر گفتم که اشکم سیم نابست خطا گفتم که سیمابیست روشن شبی خورشید را در خواب دیدم توئی تعبیر و این خوابیست روشن شکنج زلف و روی دلفروزت شبی تاریک و مهتابیست و روشن خطت از روشنائی نامه حسن بگرد عارضت بابیست روشن رخت در روشنی برد آب آتش ولی در چشم ما آبیست روشن دلم تا شد مقیم طاق ابروت چو شمعی پیش محرابیست روشن کجا از ورطه عشقت برم جان چو می‌دانم که غرقابیست روشن درش خواجو بهر بابی که خواهی ز فردوس برین بابیست روشن