خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۳۸

زهی روی تو صبح شب نشینان خیالت مونس عزلت گزینان دهانت آرزوی تنگدستان میانت نکته باریک بینان عذارت آفتاب صبح خیزان جمالت قبله خلوت نشینان بزلف کافرت آوردم ایمان که اینست اعتقاد پاک دینان چرا از خرمن حسن تو یک جو نمی‌باشد نصیب خوشه چینان چو این شکر لبان جان می‌فزایند خنک آنان که نشکیبند از اینان برو خواجو و بر خاک درش بین نشانهای جبین مه جبینان