خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۳۶

ای کفر سر زلف تو غارتگر ایمان جان داده بر نرگس مست تو حکیمان دست ازطلبت باز نگیرم که بشمشیر کوته نشود دست فقیران ز کریمان گر دولت وصلت بزر و سیم برآید کی دست دهد آرزوی بی‌زر و سیمان باری اگرش شربت آبی نچشانند راهی بمسافر بنمایند مقیمان از هر چه فلک می‌دهدت بگذر و بگذار عاقل متنفر بود از خوان لئیمان با چشم سقیمم دل پر خون بربودند یا رب حذر از خیرگی چشم سقیمان بانگی بزن‌ای خادم عشرتگه مستان تا وقت سحر باز نشینند ندیمان قاضی اگر از می‌نشکیبد نبود عیب خون جگر جام به از مال یتیمان از گفته خواجو شنوم رایحه عشق چون بوی عبیر از نفس مشک نسیمان