خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۲۹

چه خوش باشد میان لاله زاران بر غم دشمنان با دوستداران گرامی دار مرغان چمن را الاای باغبان در نو بهاران نفیر عاشقان در کوی جانان صفیر بلبلان بر شاخساران بنالم هر شبی در آرزویش چو کبکان دری بر کوهساران قیامت آنزمان باشد بتحقیق که از یاران جدا مانند یاران مرا در حلقه رندان درآرید که می‌پرهیزم از پرهیزگاران ز زلف بیقرار و چشم مستش نمی‌ماند قرار هوشیاران خوش آمد قامتش در چشم خواجو صنوبر خوش بود بر جویباران