خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۹۸

شمع بنشست ز باد سحری خیز ندیم که ز فردوس نشان می‌دهد انفاس نسیم گر نباشد گل رخسار تو در باغ بهشت اهل دلرا نکشد میل به جنات نعیم بروای خواجه که صبرم بدوا فرمائی کاین نه دردیست که درمان بپذیرد ز حکیم چون بمیرم بره دوست مرا دفن کنید تا چو بر من گذرد یاد کند یار قدیم ایکه آزار دل سوختگان می‌طلبی بر سرآتش سوزان نتوان بود مقیم من ازین ورطه هجران نبرم جان بکنار زانکه غرقاب غم عشق تو بحریست عظیم بر سر کوت گر از باد اجل خاک شوم شعله آتش عشق تو زند عظم رمیم گرچه خواجو بیقین شعر تو سحرست ولیک هیچ قدرش نبود با ید بیضای کلیم