خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۷۳

این چه بادست کزو بوی شما می‌شنوم وین چه بویست که از کوی شما می‌شنوم مرغ خوش خوان که کند شرح گلستان تکرار زو همه وصف گل روی شما می‌شنوم از سهی سرو که در راستیش همتا نیست صفت قامت دلجوی شما می‌شنوم پیش گیسوی شما راست نمی‌آرم گفت آنچه پیوسته ز ابروی شما می‌شنوم چشم آهو که کند صید پلنگ اندازان عیبش این لحظه ز آهوی شما می‌شنوم شرح آن نکته که هاروت کند تفسیرش ز آن دو افسونگر جادوی شما می‌شنوم نافه مشک تتاری که ز چین می‌خیزد بویش از سلسله موی شما می‌شنوم آن سوادی که بود نسخه آن در ظلمات شرحش از سنبل هندوی شما می‌شنوم حال خواجو که پریشان‌تر ازو ممکن نیست مو بمو ازخم گیسوی شما می‌شنوم