خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۴۹

بلبلان که رساند نسیم باغ ارم بتشنگان که دهد آب چشمه زمزم مقیم در طیرانست مرغ خاطر ما بگرد کوی تو همچون کبوتران حرم مرا بناوک مژگان اگر کشی غم نیست شهید تیغ غمت را ز نوک تیر چه غم به نامه بهر جگر خستگان دود فراق بساز شربتی آخر ز آب چشم قلم کجا بطعنه دشمن ز دوست برگردم که غرق بحر مودت نترسد از شبنم گرم عنایت شه دستگیر خواهد بود منم کنون و سرخاکسار و پای علم بیار نکهت جان بخش بوستان وصال که جان فدای تو بادای نسیم عیسی دم کسی که ملک خرد باشدش بزیر نگین ز جام می‌ندهد جرعه‌ای به ملکت جم چگونه در ره مستی قدم نهد خواجو اگر نه بر سر هستی نهاده است قدم