خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲

نوبتی صبح برآمد ببام نوبت عشاق بگوی‌ای غلام مرغ سحر در سخن آمد به ساز ساز بر آواز خروسان بام کوکبه قافله سالار صبح باز رسید این نفس از راه شام خادم ایوان در خلوت ببند در حرم خاص مده بار عام ای صنم سیم زنخدان بیار از قدح سیم می‌لعل فام صوفی اگر صافی ازین خم خورد رخت تصوف بفروشد تمام حاجی اگر روی تو بیند مقیم در حرم کعبه نسازد مقام زمزم رندان سبو کش میست بتکده و میکده بیت الحرام نام جگر سوختگان چیست ننگ ننگ غم اندوختگان چیست نام آتش پروانه پر سوخته نیست به جز پختن سودای خام خیز و چو خواجو بصبوحی بشوی جامه جان را بنم چشم جام