خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۹۴

زهی زلفت شکسته نرخ سنبل گلستان رخت خندیده برگل رسانده خط بیاقوت تو ریحان کشیده سر ز کافور تو سنبل عروسی را که او صاحب جمالست چه دریابد گرش نبود تحمل چو ریش خستگانرا مرهم از تست مکن در کار مسکینان تغافل اگر گل را نباشد برگ پیوند چه سود از ناله شبگیر بلبل بجانت کانکه برجان دارم از غم نباشد کوه سنگین را تحمل اگر عمر منی ایشب برو زود وگر جزو منی‌ای غم برو کل چو از زلفش بدین روز اوفتادم تو نیزای شب مکن بر من تطاول خوشا آن بزم روحانی که هر دم کند مستی ببادامش تنقل منه عودای بت خوش نغمه از چنگ که ساغر بانگ می‌دارد که غلغل بزن مطرب که مستان صبوحی ز می‌مستند و خواجو از تامل