خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۷۳

بیار باده که وقت گلست و موسم باغ ز مهر بردل پر خون لاله بنگر داغ دماغ عقل معطر کن از شمامه می بود که بوی عفافش برون رود ز دماغ گهی که زاغ شب از آشیان کند پرواز ز عکس باده چو چشم خروس کن پر زاغ اگر چراغ نباشد به تیره شب شاید چرا که باغ برافروخت از شکوفه چراغ بر آتش رخ گل آب می‌فشاند میغ وز آب آینه گون زنگ می‌زداید ماغ ببین که مرغ چمن دمبدم هزار سلام بدست باد صبا می‌کند بباغ ابلاغ ز رهگذار نسیم بهار رنگ آمیز شدست ساحت بستان چو کلبه صباغ خوشا بطرف گلستان شراب نسرین بوی ز دست لاله عذاران عنبرین اصداغ چو راغ را شود از لاله شقه خون آلود بخون لاله بباید گرفت دامن راغ مگو حکایت پیمان و نام توبه مبر که نیست از می‌و پیمانه‌ام به توبه فراغ به صحن باغ قدح نوش و غم مخور خواجو که آنکه باغ بنا کرد برنخورد از باغ