خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۶۸

آورده‌ایم روی بسوی دیار خویش باشد که بنگریم دگر روی یار خویش صوفی و زهد و مسجد و سجاده و نماز ما و می‌مغانه و روی نگار خویش چون زلف لیلی از دو جهان کردم اختیار مجنونم ار ز دست دهم اختیار خویش کردم گذار برسرکویش وزین سپس تا خود چه بر سرم گذرد از گذار خویش چون هیچ برقرار نمی‌ماند از چه روی ماندست بیقراری من برقرار خویش زانرو که هر چه دیده‌ام از خویش دیده‌ام هر دم کنم ز دیده سزا در کنار خویش در بندگی چو کار من خسته بندگیست تا زنده‌ام چگونه کنم ترک کار خویش چون ما شکار آهوی شیرافکن توئیم گر می‌کشی بدور میفکن شکار خویش خواجو چو کرده‌ای سبق خون دل روان از لوح کائنات فرو شو غبار خویش