خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۶۱

ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش خط ریحان تو پیرایه یاقوت خموش روی زیبای ترا بدر منیر آینه دار حلقه گوش ترا شاه فلک حلقه بگوش دلم از ناوک چشم تو سراسر همه نیش لیک جام لب لعل تو لبالب همه نوش چشم مخمور تو خونریز ولیکن خونخوار لعل میگون تو در پاش ولیکن در پوش ز ابروی شوخ تو پیوسته همین دارم چشم که دل ریش مرا یک سر مو دارد گوش گر کنم چشم برفتار تو کو صبر و قرار ور کنم گوش بگفتار تو کو طاقت و هوش دوش یا رب چه شبی بود چنان تیره ولیک بدرازی شب زلف تو بگذشته ز دوش می‌خراشد جگرم گورک بربط بخراش می‌خروشد دل من گومه مطرب بخروش تا لب گور لب ما و لب جام شراب تا در مرگ سر ما و در باده فروش جان خواجو ببر و نقل حریفان بستان جام صافی بخر و جامه صوفی بفروش