خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۵۴

اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش وگر او کمر نبندد نظرست در میانش من اگر بخنده گویم دهنش به پسته ماند مشنو که هیچ نبود بلطافت دهانش بروای رقیب و برمن سردست بیش مفشان که به آستین غبارم نرود ز آستانش چو طبیب ما ندارد غم حال دردمندان بگذار تا بمیرم بر چشم ناتوانش اگر او بقصد جانم کمر جفا ببندد چکنم که جان شیرین نکنم فدای جانش بت عنبرین کمندم بدو حاجب کمانکش چو کمین گشود گفتم نکشد کسی کمانش به چه وجه صورتی کاین همه باشدش معانی صفتش کنم که هستم متحیر از بیانش بکجا روم چه گویم ز رخش نشان چه جویم که برون ز بی‌نشانی ندهد کسی نشانش غم دل بخامه گفتم که بیان کنم ولیکن نبود مبارک آنکس که سیه بود زبانش بخرد چگونه جوئی ز کمند او رهائی که خلاص ازو میسر نشود بعقل و دانش چو در اوفتد سحرگه سخن از فغان خواجو دم صبح گو هوا گیر و به آسمان رسانش