خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵

رخت شمع شبستان می‌نهندش لبت لعل بدخشان می‌نهندش اگر شد چین زلفت مجمع دل چرا جمعی پریشان می‌نهندش گدائی کز خرد باشد مبرا بشهر عشق سلطان می‌نهندش چمن دوزخ بود بی‌لاله رویان اگر خود باغ رضوان می‌نهندش قدح کو گوهر کانست در اصل بمعنی جوهر جان می‌نهندش می‌روشن طلب درظلمت شب که عین آب حیوان می‌نهندش هر آن کافر که او قربان عشقست بکیش ما مسلمان می‌نهندش وگر بر عقل چیزی هست مشکل بنزد عشق آسان می‌نهندش اگر صاحبدلی خواجو چه نالی از آن دردی که درمان می‌نهندش