خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز کار دینداران نمازست و نماز ما نیاز ایکه از بهر نمازت گوش جان بر قامتست قامتی را جوی کاید سرو پیشش در نماز گر ز دست ساقی تحقیق جامی خورده‌ای می‌پرستی را حقیقت دان وهستی را مجاز حاجیان چون روی در راه حجاز آورده‌اند مطرب عشاق گو بنواز راهی از حجاز هر گروهی مذهبی دارند و هر کس ملتی مذهب ما نیست الا عشق خوبان طراز پیش رامین هیچ گل ممکن نباشد غیر ویس پیش سلطان هیچکس محمود نبود جز ایاز سوختیم‌ای مطرب بربط نواز چنگ زن ساز را بر ساز کن و امشب دمی با ما بساز بلبل دلسوز بین از ناله ما در خروش شمع بزم افروز بین از آتش ما در گداز ای خوشا در مجلس روحانیان گاه صبوح دلنوازان عود سوز و پرده سازان عود ساز گفتمش بازآ که هرشب چشم من بازست گفت مرغ وصلم صید نتوان کرد با این چشم باز باز پرسیدم ز زلفش کز چه رو آشفته‌ای گفت خواجو قصه شوریدگان باشد دراز