خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۲۰

بستیم دل در آن سر زلف دراز باز گشتیم صید آن صنم دلنواز باز مرغی که بود بلبل بستانسرای شوق همچون تذرو گشت گرفتار باز باز با ما اساس عربده و کین نهاده است آن چشم مست تیغ کش ترکتاز باز فلفل فکنده است برآتش بنام ما آن خال هندوئی سیه مهره باز باز اکنون که در کشاکش زلفت فتاده‌ایم ما و کمند عشق و شبان دراز باز مجنون دلش بحلقه زنجیر می‌کشد دارد مگر بطره لیلی نیاز باز با دوستان ز بهر چه در بسته‌ای زبان باز آی و برگشای سر درج راز باز با ما بساز یکنفس آخر که همچو عود ما را بسوخت مطربه پرده‌ساز باز خواجو دگر بدام غمت پای بند شد محمود گشت فتنه روی ایاز باز