خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۱۵

بیدلی گردل ز دلبر برنگیرد گومگیر عاشقی را گر ملامت در نگیرد گو مگیر گر ز دست او دلم از پا درآید گو درآی ور ز پای او سرم سر برنگیرد گو مگیر پادشاهی با گدائی گر نسازد گومساز خود پرستی دست مستی گر نگیرد گو مگیر آنکه در ملک ملاحت کوس شاهی می‌زند گر گدائی را به چیزی بر نگیرد گو مگیر هر که نتواند سر اندر پای جانان باختن گر حدیث خنجرش در سر نگیرد گومگیر و آنکه او در عالم معنی ز دلبردور نیست گر بصورت دامن دلبر نگیرد گومگیر بلبل بی‌دل که بی‌گل خار خارش می‌کند گر بترک لاله احمر نگیرد گو مگیر پیر ما را گر به خلوت با جوانی سرخوشست گر جز این ره مذهبی دیگر نگیرد گو مگیر بیدلی گر سر بشیدائی برآرد گو برآر گمرهی گر عقل را رهبر نگیرد گو مگیر خاجو آنساعت که جانبازان سراندازی کنند گر تهی دستی بترک سرنگیرد گو مگیر