خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۰۴

بوستان جنتست و سروم حور تیره شب ظلمتست و ما هم نور آب در پیش و ما چنین تشنه باده در جام و ما چنین مخمور دلبر از ما جدا و دل بر او ما ز می‌مست و می‌ز ما مستور بگذر از نرگسش که نتوان داشت چشم بیمار پرسی از رنجور هیچ غمخور مباد بی‌غمخوار هیچ ناظر مباد بی‌منظور ای رخت در نقاب شعر سیاه همچو خورشید در شب دیجور عین معتل عبهرت مفتوح جیم مجرور طره‌ات مکسور لؤلؤات عقد بسته با یاقوت عنبرت تکیه کرده بر کافور با تو همراهم و ز غیر ملول بتو مشغولم و ز خویش نفور گر شدم تشنه لبت چه عجب کاب خواهد طبیعت محرور ای تو نزدیک دل ولی خواجو همچو چشم بد از جمال تو دور