خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۹۶

ای خوشا وصل یار و فصل بهار نغمه بلبل و گل و گلزار شب و شمع و شراب و ناله چنگ لب ساقی و جام نوشگوار کاشکی گل نقاب بگشودی تا بکندی ز غصه دیده خار گر برآرم فغان به صد دستان گل صد برگ را چه غم ز هزار غم نبودی ز غم اگر ما را شادی روی او شدی غمخوار گر چه دینار نیک بختانراست بنده شادیند صد دینار در میان او فتاده‌ام چو کمر تا کی افتم از این میان بکنار در خمارم چو چشمت‌ای ساقی خیز و دفع خمار من ز خم آر ترک نقش و نگار کن که شوی محرم سرصنع نقش و نگار گو برد سر که جان خواجو را سر یارست و جسم را سر دار بگذر از دار و قصه منصور لیس فی الدار غیرکم دیار