خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۶۰

ناله‌ای کان ز دل چنگ برون می‌آید گر بدانی ز دل سنگ برون می‌آید صورت عشق چه نقشیست که از پرده غیب هر زمانی بد گرینگ برون می‌آید از نم دیده و خون جگر فرهادست هر گل و لاله که از سنگ برون می‌آید می‌چون زنگ بده کاینه خاطر ما باده می‌بیند و از زنگ برون می‌آید دلم از پرده برون می‌رود از غایت شوق هر نفس کان صنم شنگ برون می‌آید هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفت شاید ار چون قدح از رنگ برون می‌آید میشود ساکن خاک در میخانه عشق هر که از خانه فرهنگ برون می‌آید جان می‌گشت مگر دیده خواجو که ازو دمبدم باده چون زنگ برون می‌آید