خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۵۲

عشقست که چون پرده ز رخ باز گشاید در دیده صاحب‌نظران حسن نماید حسنست که چون مست به بازار برآید در پرده‌ای هر زمزمه عشق سراید گر عشق نباشد کمر حسن که بندد ور حسن نباشد دل عشق از چه گشاید گر صورت جانان نبود دل که ستاند ور واسطه جان نبود تن به چه پاید خورشید که در پرده انوار نهانست گر رخ ننماید دل ذره که رباید بی‌مهر دل سوخته را نور نباشد روشن شود آن خانه که شمعیش درآید گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد ور می‌نبود زنگ غم از دل چه زداید خواجو اگر از عشق بسوزند چو شمعت خوش باش که از سوز دلت جان بفزاید خواهی که در آئینه رخت خوب نماید آئینه مصفا و رخ آراسته باید