خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۰۴

اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند از ره میکده بر بام سماوات آیند تا ببینند مگر نور تجلی جمال همچو موسی ارنی گوی به میقات آیند گر کرامت نشمارند می‌و مستی را از چه در معرض ارباب کرامات آیند بر سر کوی خرابات خراب اولیتر زانکه از بهر خرابی بخرابات آیند پارسایان که می‌و میکده را نفی کنند گر بنوشند مئی جمله در اثبات آیند ور چو من محرم اسرار خرابات شوند فارغ از صومعه و زهد و عبادات آیند بدواخانه الطاف خداوند کرم دردمندان تمنای مداوات آیند تشنگان آب اگر از چشمه حیوان جویند فرض عینست که چون خضر بظلمات آیند اسب اگر بر سر خواجو بدواند رسدش آنکه شاهان جهان پیش رخش مات آیند