خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۹۲

سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند ور سوی کعبه شوم راهب دیرم خوانند زاهدان کز می‌و معشوق مرا منع کنند چون شدم کشته ز تیغم به چه می‌ترسانند روی بنمای که جمعی که پریشان تواند چون سر زلف پریشان تو سرگردانند دل دیوانه‌ام از بند کجا گیرد پند کان دو زلف سیهش سلسله می‌جنبانند من مگر دیوم اگر زانکه برنجم ز رقیب که رقیبان تو دانم که پری دارانند عاقبت از شکرت شور بر آرم روزی گر چه از قند تو همچون مگسم می‌رانند چون توای فتنه نوخاسته برخاسته‌ای شمع را شاید اگر پیش رخت بنشانند حال آن نرگس مست از من مخمور بپرس زانکه در چشم تو سریست که مستان دانند خاک روبان درت دم بدم از چشمه چشم آب برخاک سر کوی تو می‌افشانند جان فروشان ره عشق تو قومی عجبند که بصورت همه جسمند و بمعنی جانند عندلیبان گلستان ضمیرت خواجو گاه شکر شکنی طوطی خوش الحانند