خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۶۲

ای ساربان به قتل ضعیفان کمر مبند بر گیر بارم از دل و بار سفر مبند در اشک ما نگه کن و از سیم در گذر بر روی ما نظر فکن و نقش زر مبند ما را چو در سلاسل زلفت مقیدیم پای دل شکسته بزنجیر درمبند فرهاد را مکش بجدائی و در غمش هر دم خروش و غلغله در کوه و در مبند ای دل مگر بیاد نداری که گفتمت چندین طمع برآن بت بیدادگر مبند ور آبروی بایدت‌ای چشم درفشان بر یاد لعل او سر درج گهر مبند ای باغبان گرم ندهی ره بپای گل گلزار را بروی من خسته در مبند چون سرو اگر چنانکه سرافرازیت هواست چون نی بقصد بی‌سر و پایان کمر مبند چشمم که در هوای رخت بازگشته است مرغ دل مرا مشکن بال و پر مبند بی‌جرم اگر چه از نظر افکنده‌ای مرا بگشای پرده از رخ و راه نظر مبند خواجو چو نیست در شب هجران امید روز با تیره شب بسر برو دل در سحر مبند