خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۴۲

عجب دارم گر او حالم نداند که مشک و بی‌زری پنهان نماند یقینم کان صنم بر ناتوانان اگر رحمت نماید می‌تواند دلم ندهد که ندهم دل بدستش گرم او دل دهد ور جان ستاند بفرهاد ار رسد پیغام شیرین ز شادی جان شیرین برفشاند اگر دهقان چنان سروی بیابد بجای چشمه بر چشمش نشاند سرشکم می‌دود بر چهره زرد تو پنداری که خونش می‌دواند نمی‌بینم کسی جز دیده تر که آبی بر لب خشکم چکاند بجامی باده دستم گیر ساقی که یکساعت ز خویشم وا رهاند صبا گر بگذری روزی بکویش بگو خواجو سلامت می‌رساند