خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۱۷

روی نکو بی‌وجود ناز نباشد ناز چه ارزد اگر نیاز نباشد راه حجاز ار امید وصل توان داشت بر قدم رهروان دراز نباشد مست می‌عشق را نماز مفرمای کانکه نمیرد برو نماز نباشد مطرب دستانسرای مجلس او را سوز بود گر چه هیچ ساز نباشد حیف بود دست شه به خون گدایان صید ملخ کار شاهباز نباشد بنده چو محمود شد خموش که سلطان در ره معنی به جز ایاز نباشد پیش کسانی که صاحبان نیازند هیچ تنعم ورای ناز نباشد خاطر مردم بلطف صید توان کرد دل نبرد هر که دلنواز نباشد کس متصور نمی‌شود که چو خواجو هندوی آن چشم ترکتاز نباشد