خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹

آنکو به شکر ریزی شور از شکر انگیزد هر دم لب شیرینش شوری دگر انگیزد گر زانکه ترش گردد ور تلخ دهد پاسخ از غایت شیرینی از لب شکر انگیزد لؤلؤ ز صدف خیزد وین طرفه که هر ساعت از لعل گهر پوشش لؤلؤی‌تر انگیزد از نافه تاتاری بر مه فکند چنبر وانگه بسیه کاری مشک از قمر انگیزد گر زلف سیه روزی از چهره براندازد ماهیست تو پنداری کز شب سحر انگیزد برخیزم و بنشانم در مجلس اصحابش کان فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد خونشد جگر از دردم وندر غم او هر دم از دیده خونبارم خون جگر انگیزد سیمی که مرا باید از دیده شود حاصل وجهم به از این چبود کز چهره برانگیزد چون یاد کند خواجو یاقوت گهر بارش از چشم عقیق افشان عقد گهر انگیزد